Het voornemen was om in januari al met een update te komen, maar zoals het vaak gaat met voornemens is ook deze ergens gestrand tussen hoofd en laptop. Er is natuurlijk ook nogal wat gebeurd de laatste maanden en dan doel ik niet alleen op ons verhaal maar ook op de hele corona situatie. Wij hebben de boel letterlijk op slot gedaan om onszelf, maar vooral om Sam te beschermen. Wie had ooit kunnen bedenken dat ons wereldje ineens heel klein werd en ons sociale leven zich alleen nog via social media zou afspelen! Ik in ieder geval niet.
Het gaf ons echter wel de gelegenheid om de laatste klussen af te maken! Na het schilderen was de vloer aan de beurt, de plinten, schoonmaken, rolgordijnen, sanitair en douche, schoonmaken, verlichting, nog meer schilderen, opruimen, schoonmaken, nog meer verlichting, schakelaars installeren, de computer op zijn plek zetten, storingen oplossen en nog meer elektronica, radiatoren plaatsen en aansluiten. Kortom op het moment dat je denkt dat je klaar bent komen er nog zo ontzettend veel klussen om de hoek kijken. Dat gaf bij tijd en wijlen de nodige stress en slapeloze nachten, maar het resultaat mag er absoluut zijn. Dan komt eindelijk het moment dat je kan gaan inrichten en dan zie je ineens wat dat wat al die jaren alleen in je hoofd zat tot leven komt en is het nog mooier dan je ooit had durven dromen.
Sam heeft uiteraard ook zijn steentje bijgedragen aan het ontwerp want hij vond sommige ideeën toch wel wat meisjesachtig, dus hier en daar wat aangepast. We hebben heel veel materialen en spullen hergebruikt, kasten geschilderd in dezelfde kleur als de keuken, oude deuren en ramen voor de wanden van de slaapkamer en er zit nog 1 origineel kozijn in de huiskamer. De timmerman heeft het wat opgeknapt, maar zoveel mogelijk in oorspronkelijke staat gelaten.
Eind februari ging Sam overdag naar zijn ”huis” om daar te werken, maar vooral om te wennen aan de ruimte, de geluiden en om het gevoel van thuis te krijgen. Niet lang daarna kon er ook gedoucht worden want alles was er immers en ook nog veel mooier en ruimer dan bij ons; een ruime inrijd douche en een grote vaste commode. Dus in de ochtend in pyjama naar de overkant, douchestoel mee en rond het avond eten weer terug omdat hij nog wel bij ons sliep. Een hoop ‘ge-heen-en-weer’. Zo rond zijn verjaardag heeft Sam het besluit genomen om op 1 mei helemaal te verhuizen. We hadden nog een maand om aan het idee te wennen en om de laatste belangrijke aanpassingen af te maken. Denk hierbij aan zaken als de intercom en bediening van de roldeur. Het is immers belangrijk dat hij zelfstandig naar buiten en binnen kan en dat hij zelf mensen binnen kan laten. Hij heeft een bel met camera dus hij kan zijn eigen deurbeleid bepalen, gelukkig hebben wij een sleutel…
En wat beeld:
En eigenlijk het aller aller belangrijkste het zorgteam van Sam inzetten. Onder leiding van Roos (zus van Sam) is er een zorgteam samengesteld. We hadden Marieke en Tessa al en daar zijn Kenza en Manouk bijgekomen. Kenza en Manouk wonen boven bij Sam en we hebben nog ruimte voor een derde bewoner/inwonende hulp. Er staan meer mensen op de hulplijst, maar die zijn helaas door de coronacrisis nog niet inzetbaar. Bart en ik vullen ook nog diensten in en op deze manier kan Sam zo zelfstandig mogelijk wonen.
Er zijn 3 vaste diensten: in de ochtend Sam uit bed halen zo nodig douchen, aankleden en ontbijt geven. Samen met Sam avondeten en eventueel voor of na het eten douchen, en de laatste is Sam naar bed brengen. Eventueel tussendoor op afroep Sam naar het toilet helpen en/of drinken of iets te eten geven. En als we wat verder zijn om beurten de intercom voor de nacht. Het begin is er en we zijn eigenlijk al best wel tevreden met hoe het nu al gaat en het kan alleen maar beter worden.
We hadden al heel lang het plan opgevat om een officiële opening te doen met lint doorknippen en al, dat leek ons eigenlijk wel zo leuk voor de mensen om ons heen, die zo met ons meegeholpen, meegedacht en meegeleefd hebben en niet te vergeten ook voor het nodige sponsorgeld hebben gezorgd. Maar dat idee moet voorlopig wachten totdat ‘het nieuwe normaal’ weer het oude normaal wordt. Over sponsorgeld gesproken het Oranje Fonds is gestopt met het organiseren van de jaarlijkse collecte, het was voor de deelnemers te lastig om genoeg vrijwilligers te vinden, dat is natuurlijk jammer maar ook voor ons was het lastig om mensen te vinden.
Er is nog iets wat ik nog graag wil benoemen, namelijk de hulp en volledige medewerking van de gemeente Alkmaar, toen wij in het begin van dit project om ondersteuning vroegen, financieel of in natura, was dat nog erg onzeker. Wij wilden graag in de badkamer en boven het bed een plafondlift, die dingen zijn ontzetten duur dus zou een bijdrage fijn zijn, uiteindelijk heeft de gemeente de tillift in zijn geheel bekostigd. Er is vaak een hoop gemopper op de gemeente maar dat is, in ons geval, niet terecht.
Mocht u het leuk vinden om Sam een kaart te sturen om hem te feliciteren met zijn nieuwe huis, zijn adres is:
Sam Kip
Stationstraat 4
1815TC Alkmaar
Laten we hopen dat deze bizarre tijd binnenkort achter ons ligt en wij elkaar weer live kunnen zien en spreken.
Bart en Jet